Zorgniveau: eerstelijnszorg / tweedelijnszorg / derdelijnszorg

De termen 'eerstelijnszorg', 'tweedelijnszorg' en 'derdelijnszorg' worden gebruikt om een opdeling te kunnen maken binnen het brede veld van de zorg. In de praktijk heerst er echter verwarring over deze termen aangezien er verschillende definities in omloop zijn. Hieronder kan u de definities terugvinden die wij hanteren:

Eerstelijnszorg (of nog: eerstelijnsgezondheidszorg)

  • Zorg buiten het ziekenhuis
  • 'Eerste deskundige opvang' voor patiënten, dus nog niet bijzonder gespecialiseerd.
  • Patiënt kan zelf naar de zorgverlener toestappen zonder verplichte doorverwijzing (noot: ook kinesitherapeuten met eigen praktijk worden hiertoe gerekend)

Meer info is terug te vinden in het eerstelijnsdecreet van de Vlaamse Overheid.

Tweedelijnszorg (of nog: tweedelijnsgezondheidszorg)

  • Zorgverleners die werkzaam zijn in algemene ziekenhuizen of zorgcentra
  • De zorg is enkel toegankelijk na doorverwijzing van een andere zorgverlener

Meer info is terug te vinden op de website van de SEL's.

Derdelijnszorg (of nog: derdelijnsgezondheidszorg)

  • Zorg die intramuraal is, enkel op doorverwijzing mogelijk is en zeer gespecialiseerd
  • Doorgaans kan deze zorg worden teruggevonden in (universitaire) gespecialiseerde ziekenhuizen

Meer info is terug te vinden op de website van de SEL's.

Onduidelijke grenzen

De grens tussen deze niveaus is niet altijd duidelijk. Sommige zorgverleners uit tweede of derde lijn kunnen soms rechtstreeks bezocht worden. Doorgaans bestaat er wel een verschil in tarief: wanneer men is doorverwezen vanuit een lager echelon, krijgt men meer terugbetaald.